وحشت دارند ، يا تمايل مردم به جانب آنها به لحاظ خواسته‌هاى نفسانى يا كارهاى باطل و بيهوده است . نتيجه : اين كه توسّل داراى بناى عقلائى است و شارع به نحو مطلق از آن منع نكرده است ، بلكه از آن توسّلى جلوگيرى شده كه شبيه به عبوديّت و پرستش و مانند آن باشد . بنابر اين به نحو موجبه جزئيه توسل امرى جايز است و مانع شرعى ندارد . بيان فوق بر اساس اصل و قاعده « 1 » بود . و اينك بحث در جواز توسّل را به لحاظ آيات ، روايات و سيره پى مىگيريم . آيات در جواز توسّل [ آيه اول در جواز توسل ] يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ وَ جاهِدُوا فِي سَبِيلِهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ : « 2 » اى ايمان آورندگان پرهيزكارى خدا پيشه كنيد . و به سوى خدا وسيله‌اى را طلب كنيد . و در راه خدا جهاد كنيد ، باشد كه رستگار شويد . بررسى لغوى آيه : در مصباح المنير آمده : وسل يسل از باب وعد يعد است .

--> ( 1 ) . اصل اوّلى جواز توسّل است مگر اين كه شارع نهى كرده باشد ، و قاعده بناى عقلايى و عدم ردع آن از جانب شارع دليل بر جواز توسّل است . ( م ) ( 2 ) . مائده ، آيه 35 .